Hi, ik ben Emma.
Zomerkind sinds 1994, verslaafd aan pasta, altijd bereid om in mijn bottines te springen voor epische trektochten en reizen in de ongerepte natuur, een zwak voor nostalgie, Gentenaar, klinkend op het leven (want er is altijd wel een reden voor bubbels), verdwaler in kleine straatjes, chronische uitsteller in strijken, kampioen in kreetjes slaan bij mooi licht.
Hoe het begon...
In de voetsporen van mijn opa sleepte ik als kind alles en iedereen voor mijn wegwerpcamera - tot groot verdriet van mijn ouders, die zich blauw betaalden aan het ontwikkelen van mijn onderbelichte meesterwerken.
De wegwerpcamera kreeg gelukkig een upgrade, en in mijn tienerjaren mocht ik mezelf trotse eigenaar noemen van mijn allereerste digitale cameraatje.
Ergens onderweg besefte ik hoe bijzonder het is dat je met een foto de tijd even kunt stilzetten. Herinneringen vangen, zodat ze niet verloren gaan in de chaos van het leven.
Fast forward naar nu...
Ik ben nog steeds op diezelfde missie, maar met een betere camera en minder mislukte beelden. Ik hou van foto's die niet alleen mooi zijn, maar ook voelen – beelden die je over tien jaar terugbrengen naar hoe het écht was. Of dat nu een huwelijk is waar nonkel Eddy onverwachte dansmoves uit zijn mouw schudt, een strandwandeling waarbij lachsalvo's meegenomen worden op de golven, of een rommelige zondagochtend waarop koffiekoeken gretig naar binnen worden gesmikkeld.
Mijn nieuwsgierigheid naar mensen en hun verhalen bracht me aanvankelijk naar de studie klinische psychologie. Vandaag combineer ik de kunst van het mens-zijn met mijn liefde voor fotografie. Ik zoek naar de onzichtbare draadjes die mensen met elkaar verbinden: een lach, een blik, een aanraking, de perfecte imperfecties. Want eerlijk?
Het leven is geen perfect gepolijst plaatje — het is de kleurrijke chaos die we later het meest koesteren.
En precies die kleurrijke chaos wil ik vastleggen - in beelden die niet alleen tonen hoe het eruitzag, maar vooral hoe het voelde.
